Το Σάββατο 19-10-2013 πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ν. Πουλαντζάς, με ομιλήτρια την (Αnne Le Strat), Αντιδήμαρχο του Παρισιού και Πρόεδρο της Eau de Paris.
Το παρών έδωσαν πολλοί εργαζόμενοι της ΕΥΔΑΠ και αρκετά στελέχη της νυν και τέως. Παρευρέθηκαν επίσης εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης από τους Δήμους Παλλήνης η κ. Πόπη Ζηνέλη, Σύμβουλος Δήμου σε θέματα περιβάλλοντος, ο κ. Θεόδ. Γκοτσόπουλος πρ. Δήμαρχος Παλλήνης και εκπρόσωποι του Δήμου Αμαρουσίου οι οποίοι έκαναν σημαντικές παρεμβάσεις. Από τους βουλευτές, η κ. Γιαννακάκη (ΔΗΜΑΡ).


(Σε αναμονή των επίσημων βιντεοσκοπημένων πρακτικών από το Ινστιτούτο Ν. Πουλαντζάς για να αποκομίσετε μια ολοκληρωμένη εικόνα από τις τοποθετήσεις και ερωτήσεις όλων. Εδώ, ενδεικτικά και μόνο, όσα μπόρεσε η σύζυγός μου και εγώ να αποτυπώσουμε).
 Το βασικό θέμα της εκδήλωσης ήταν :

ΤΟ ΝΕΡΟ ΩΣ ΚΟΙΝΟ ΑΓΑΘΟ: ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Η Αν λε Στρατ, αντιδήμαρχος του Παρισιού σήμερα, παρακολούθησε και πρωτοστάτησε στον αγώνα για την ανάκτηση από το δήμο της εταιρείας ύδρευσης της γαλλικής πρωτεύουσας (η οποία είχε ιδιωτικοποιηθεί το 1985). Παρουσίασε την Eau de Paris, τον τρόπο λειτουργίας της, τη δομή της και τα ιδιαίτερα ζητήματα που προκύπτουν τόσο σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης όσο και συμμετοχής των εργαζομένων και των πολιτών στο σχετικό εγχείρημα. Επιπλέον αναφέρθηκε στις συνέπειες της ιδιωτικοποίησης, που έγιναν αφόρητες, οδηγώντας στην επαναφορά της εταιρείας υπό δημόσιο έλεγχο.

 

19.10.2013. Εκδήλωση με προσκεκλημένη την (Anne Le Strat), Αντιδήμαρχο Παρισιού και Πρόεδρο της Eau de Paris. Στο video, οι απαντήσεις στις ερωτήσεις του κοινού.

Παρέμβαση από Μαρία Κανελλοπούλου, εκπρόσωπο Πρωτοβουλίας Πολιτών για τη μη ιδιωτικοποίηση του Νερού (savegreekwater.gr) Είναι με διπλή χαρά που καλωσορίζουμε σήμερα στην Αθήνα την Anne Le Strat. Γιατί με τις δύο ιδιότητές της εκείνη της αντιδημάρχου ενός εκ των σημαντικότερων ευρωπαϊκών δήμων που επαναδημοτικοποίησαν το νερό αλλά και της προέδρου ενός οργανισμού ευρωπαϊκού, του Aqua Publica Europea, στο πρόσωπό της αντικατοπτρίζονται και οι δικές μας στρατηγικές αντιμετώπισης της επαπειλούμενης ιδιωτικοποίησης των ελληνικών υπηρεσιών ύδρευσης στα δύο επίπεδα το ευρωπαϊκό από την μια και εκείνο της τοπικής αυτοδιοίκησης από την άλλη. Είχαμε την ευκαιρία όταν επισκεφθήκαμε το Παρίσι, για να δώσουμε συνέντευξη τύπου για το ζήτημα, στην καρδιά των γαλλικών πολυεθνικών, να γνωρίσουμε την αντιδήμαρχο που έδειξε ειλικρινέστατο ενδιαφέρον για την περίπτωση της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Και μας έδωσε τον πολύτιμο χρόνο της για να της εκθέσουμε την άποψή μας ότι οι ιδιωτικοποιήσεις του νερού στην Ελλάδα είναι ζήτημα της ευρωπαϊκής πολιτικής και έτσι πρέπει να αντιμετωπισθούν για να υπάρξει θετική λύση. Από την άλλη η ίδια είναι εκτός από διευθύντρια της Eau de Paris, και αντιδήμαρχος, δηλαδή άνθρωπος της τοπικής αυτοδιοίκησης κι αυτό κατά τη γνώμη μας είναι επίσης σημαντικό μιας και το δεύτερο μέτωπο προκειμένου να ανακοπεί αυτή η πολιτική έγκειται στους δήμους και στις τοπικές κοινωνίες.  Σήμερα με αυτή την επίσκεψη δίνεται η ευκαιρία σε όλους τους δημάρχους της Αττικής και μεθαύριο της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης, αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδας όπου σύντομα η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών θα χτυπήσει και την δική τους πόρτα να αναλογισθούν τις ευθύνες τους προς τις μελλοντικές γενιές και να ενημερωθούν για το κρισιμότατο αυτό ζήτημα που έχει προεκτάσεις σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής, της τοπικής και εθνικής οικονομίας ,ακόμη και της γεωστρατηγικής της χώρας μας. Ας πούμε όμως δυο λόγια του γιατί ένα θέμα όπως το νερό είναι ευρωπαϊκό ζήτημα. Πρώτον διότι οι πολυεθνικές του νερού είναι γαλλικών συμφερόντων. Δεύτερον διότι η απόφαση να επιχειρηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα ύστερα από σχεδόν έναν αιώνα, έρχεται με τις δανειακές συμβάσεις και τρίτον διότι στην ουσία η πολιτική αυτή αλλά και η ευρύτερη πολιτική για τα ύδατα, όπως η πολιτική ανάκτησης πλήρους κόστους, εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες. Η πρωτοβουλία μας αντιλαμβανόμενη με ρεαλισμό αυτή την πραγματικότητα, προσπαθεί εδώ και έναν χρόνο σε συνεργασία με όλες τις δυνάμεις της κοινωνίας των πολιτών στην Ευρώπη να πιέσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και δεν είναι λίγα αυτά που έχουν επιτευχθεί. Σε θεσμικό επίπεδο το πιο σημαντικό βήμα ύστερα από την αναγνώριση του ανθρώπινου δικαιώματος στο νερό από τον ΟΗΕ το 2010 έγινε πριν περίπου ένα μήνα όπου είχαμε την επιτυχημένη διαδικασία της Ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών right2water. Δύο εκατομμύρια σχεδόν Ευρωπαίοι πολίτες ζήτησαν νομοθετική πρωτοβουλία για να θεσμοθετηθεί το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό και στα πλαίσια της ΕΕ και να προστατευθεί από την εμπορευματοποίηση.  Γύρω στις 10 Δεκεμβρίου λογικά θα έχει ολοκληρωθεί και η καταμέτρηση από τις εθνικές αρχές και θα δούμε κατά πόσον η Κομισιόν θα σεβαστεί τους ίδιους της τους θεσμούς και θα κάνει κάτι γι αυτό. Ήδη πάντως μια μικρή νίκη έχει επιτευχθεί. Ύστερα από τον σάλο στην Γερμανία όπου ο δημόσιος χαρακτήρας του νερού είναι πολύτιμος για τους πολίτες και όπου μαθεύτηκε ότι μεθοδευόταν το άνοιγμα της αγοράς του νερού εκεί, ο επίτροπος Μπαρνιέ εξαίρεσε τις υπηρεσίες ύδρευσης από την οδηγία για τις συμβάσεις παραχωρήσεων, πράγμα που εξόργισε την Aquafed, (ένωση ιδιωτών παροχων υπηρεσιών ύδρευσης αποχέτευσης) που εξέδωσε ένα θυμωμένο δελτίο τύπου, επιβεβαιώνοντας έτσι όσους θεωρούσαν τη συγκεκριμένη οδηγία όντως το άνοιγμα από την πίσω πόρτα για ιδιωτικοποιήσεις στην Ευρώπη. Φτάσαμε επίσης με την αλληλογραφία μας με την Ευρωπαϊκή επιτροπή στο σημείο να την κάνουμε να παραδεχθεί ήδη από τον Μάρτιο ότι δεν είναι αναγκασμένη η ελληνική κυβέρνηση να ιδιωτικοποιήσει τις υπηρεσίες, πρόσφατα μάλιστα ο Ολι Ρεν παραδέχτηκε ότι είναι διατεθειμένοι να εξαιρεθούν οι υπηρεσίες ύδρευσης αν το ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση.  Με λίγα λόγια καταφέραμε να δημιουργήσουμε το επικοινωνιακό και πολιτικό κλίμα ώστε μια κυβέρνηση που θα ενδιαφερόταν όντως για το δημόσιο συμφέρον να έχει πατήματα να κινηθεί. Για να γίνουν όλα αυτά βέβαια απαιτήθηκε σκληρή δουλειά καθημερινή σε μεταφράσεις επικοινωνίες αρθογραφία στο εξωτερικό μάλιστα κυκλοφορήσαμε και ανοιχτή επιστολή ακριβώς τις μέρες της επισκεψης ολάντ προς τον γαλλικό λαό για αλληλεγγύη και συμπαράσταση. Κι αυτή την αλληλεγγύη τολμώ να πω την βρήκαμε σε πολλούς φίλους γάλλους που ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Κίνημα Νερού κα που αντιλαμβάνονται ότι οι ιδιωτικοποιήσεις στη χώρα μας είναι ένα βήμα πίσω στον κοινό αγώνα για την προστασία του ανθρώπινου δικαιώματος στο νερό αλλά και την αποτροπή της περαιτέρω εμπορευματοποίησης του πόρου. Κι ίσως η πιο πολύτιμη φίλη μας να είναι η Αν Λε Στρατ που παραμένει ακούραστη στον αγώνα της για το δημόσιο χαρακτήρα του νερού. Πρόσφατα συνυπέγραψε μαζί με πολλούς άλλους επιστημονικούς και θεσμικούς φορείς γράμμα προς την Παγκόσμια τράπεζα προκειμένου να σταματήσει να στηρίζει το αποτυχημένο μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων και μπορείτε να διαβάσετε στα ελληνικά την επιστολή στο σαιτ μας. Τίποτα από όσα όμως έχουν επιτευχθεί στο ευρωπαϊκό επίπεδο δεν θα κερδίσει από μόνο του την μάχη. Γι αυτό και πρέπει όλοι ο καθένας με τις ιδιαιτερότητες του και την μεθοδολογία του να εμπλέξουμε τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό πολιτών σε τοπικό επίπεδο, στους δήμους να πιέσουν τις τοπικές αρχές ώστε να σεβαστούν την βούληση των πολιτών και να δημιουργήσουν με τη σειρά τους ένα μέτωπο κατά της ιδιωτικοποίησης βάζοντας εμπόδια στα σχέδια της μειοψηφίας των διεθνών αλλά και κάποιων εγχώριων συμφερόντων. Ήδη ορισμένοι δήμοι της Αττικής έκαναν την αρχή υιοθετώντας ψηφίσματα κατά της ιδιωτικοποίησης, η Παλλήνη, το Γαλάτσι, ο Μαραθώνας, το Ίλιον, το Μαρούσι. Οι δήμοι της Θεσσαλονίκης ενωμένοι εδώ και καιρό ζητούν τοπικά δημοψηφίσματα και την διαχείριση της κερδοφόρας ΕΥΑΘ αφού το κράτος δεν την θέλει πια στην ιδιοκτησία της και η κυβέρνηση τα αρνείται και τα δυο. Και την διαδημοτική διαχείριση και τη συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους. Αυτό είναι το επίπεδο της ελληνικής δημοκρατίας στην εποχή των μνημονίων Αν. Κλείνοντας λοιπόν , εμείς σύντομα θα ξεκινήσουμε την καμπάνια με σποτ τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά, αφίσες και άλλα μέσα για να πλησιάσουμε την σιωπηλή πλειοψηφία που σε δημοσκοπήσεις τουλάχιστον φαίνεται να αντιτίθεται στην ιδιωτικοποίηση. Σας καλούμε να στηρίξετε την καμπάνια, και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να δημιουργήσουμε ένα ευρύ μέτωπο σε επίπεδο δήμων και στην Αττική που θα πει ένα μεγάλο όχι επιτέλους σε κάτι σε αυτή την χώρα. Είναι ευθύνη της πολιτείας (ελληνικής και ευρωπαϊκής) να δίνει θεσμική διέξοδο στη βούληση της κοινωνίας. Αν δεν μπορεί να την επιτελέσει, έχουμε μια οντολογική κρίση ως πολιτική κοινωνία, πολύ πιο καταστροφική από την πολυδιαφημιζόμενη οικονομική. Αν σωθεί τουλάχιστον το νερό, ίσως σωθεί στο μέλλον κι η κοινωνία μας, που είναι δεμένη εδώ σε αυτήν τη μικρή αλλά τρισδιάστατη κυματοφίλητη γωνιά του παγκοσμιοποιημένου επίπεδου χάρτη . Ανν, σε ευχαριστούμε για όλα και σου ευχόμαστε από καρδιάς καλή συνέχεια, υγεία, κουράγιο και υδάτινη έμπνευση.

-------------------------

ΤΟ ΝΕΡΟ ΩΣ ΚΟΙΝΟ ΑΓΑΘΟ: ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ 19.10.2013. Εκδήλωση με προσκεκλημένη την Anne Le Strat, Αντιδήμαρχο Παρισιού και Πρόεδρο της Eau de Paris

Παρέμβαση από Κ Ρίπη (Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Μηχανικών Π.Ε.&Τ.Ε. ΕΥΔΑΠ)

 

Ολόκληρη η ομιλία του Κ Ρίπη

Όταν πριν λίγες ημέρες βρέθηκε η παρέα μας καλεσμένη σε μια εκδήλωση πολιτιστικού περιεχομένου, πλησιάζοντάς μας, μας χαιρέτησαν χαμογελώντας, λέγοντάς μας, καλώς τους «μαχητές του νερού»! 

Δεν το είχα σκεφτεί ότι η συγκεκριμένη μας δράση των τελευταίων δύο χρόνων τόσο με συναδέλφους εργαζόμενους στην ΕΥΔΑΠ, με Συλλογικότητες Πολιτών, με διεθνείς οργανώσεις κλπ. κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού, είχε αρχίσει να αποτυπώνεται στη συνείδηση των ανθρώπων που μας ξέρουν αλλά και των λιγότερο κοντινών μας, έτσι απλά. Σαν ένα ρυάκι που κατηφορίζοντας γίνεται βροντερός και ορμητικός χείμαρρος. 

Η ελληνική κοινωνία «στο όνομα του χρέους» υφίσταται μια πρωτόγνωρη πίεση αλλαγής δομών σε όλα τα επίπεδα. Σαν να ζούσαμε με λάθος τρόπο όλες τις προηγούμενες δεκαετίες και ξαφνικά θα πρέπει να τα διορθώσουμε όλα «εν μια νυκτί». Βλέπουμε τις πολιτικές μηχανορραφίες αλλά και τον απαραίτητο ανθρώπινο φόρο αίματος, με στόχο τι άλλο, την επιβολή οικονομικών πολιτικών που μπορούν να γεννηθούν μόνο σε επιστημονικά εργαστήρια και σε μια χώρα που ακόμη δεν έχει προλάβει να προσαρμόσει τις άμυνές της σε όλα αυτά.

Ένα από αυτά αποτελεί και η περίπτωση του ξεπουλήματος των κρίσιμων υποδομών. Μία από αυτές είναι και η εταιρεία ύδρευσης και αποχέτευσης περίπου 5.000.000 καταναλωτών του λεκανοπεδίου της Αττικής, της ΕΥΔΑΠ. 

Η ΕΥΔΑΠ σήμερα διαθέτει πάνω από 2 εκατομμύρια μετρητές-πελάτες ύδρευσης επηρεάζοντας καθοριστικά με τη ποιότητα των υπηρεσιών της, την ζωή του μισού πληθυσμού της χώρας. Είναι αλήθεια ότι και σήμερα το νερό της ΕΥΔΑΠ είναι πολύ καλό σε ποιότητα, ένα από τα καλύτερα σε όλη την Ευρώπη. Σε αυτό συμβάλουν και η ποιότητα των πηγών (κυρίως Μόρνος) αλλά και η ποιότητα του καθαρισμού και του ελέγχου.

Ένα από τα ερωτήματα είναι, αν αυτό θα ισχύει σε μια πλήρη ιδιωτικοποίηση και ένα άλλο, που θα φτάσουν τα τιμολόγια.

Καθίσταται σαφές ότι το Ελληνικό Δημόσιο αν προχωρήσει στην ιδιωτικοποίηση θα απωλέσει οριστικά την ΕΥΔΑΠ ΑΕ, αφού πρόκειται για πώληση μονοπωλίου και όχι για σύμβαση παραχώρησης ορισμένης χρονικής διάρκειας. Στην ουσία σημαίνει το οριστικό τέλος του Δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της ΕΥΔΑΠ ΑΕ.

Μια ιδιωτική επιχείρηση «διαχείρισης» δε θα επενδύσει σε νέα μακρόπνοα έργα υποδομής,  ούτε σε αντικαταστάσεις πεπαλαιωμένων δικτύων & εγκαταστάσεων, διότι αφενός δεν θα είναι ο ιδιοκτήτης των παγίων αυτών, αφετέρου αυτό θα αποφέρει κόστος στην εταιρεία. 

Επιπλέον, η συντήρηση των υφισταμένων έργων θα είναι πλημμελής με το ελάχιστο δυνατό κόστος. Αποτέλεσμα αυτής της διαχείρισης θα είναι η κατάρρευση των υποδομών, και τότε το Ελληνικό Δημόσιο - που θα έχει ήδη απωλέσει οποιασδήποτε μορφής έσοδα - θα αναλάβει με δαπάνες του την εξυγίανση των εγκαταστάσεων ιδιοκτησίας του (βλ. περίπτωση Βρετανίας).

Επίσης, για τον ίδιο λόγο μείωσης του κοστολογίου, δεν εξασφαλίζεται η παροχή ΠΟΣΙΜΟΥ νερού. Σήμερα, η ΕΥΔΑΠ ΑΕ παρέχει στους καταναλωτές άριστης ποιότητας φτηνό πόσιμο νερό τιμολογώντας μόλις 0,50 ευρώ το κυβικό μέτρο (1000 λίτρα). Η διαφορά τιμής εμφιαλωμένου νερού και νερού ΕΥΔΑΠ είναι προφανής. Επιπλέον, οι ιδιωτικές εταιρείες προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους και να μειώσουν το φορολογικό κόστος, αναθέτουν τις μεγάλες προμήθειες υλικών και τα τεχνικά έργα σε θυγατρικές τους εταιρείες, δεδομένου ότι δεν υπόκεινται σε κανονισμούς προμηθειών Δημοσίου και Δημοπράτησης Έργων, με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις των υπηρεσιών παροχής ύδρευσης και αποχέτευσης οδήγησαν σε αυξημένα τιμολόγια για τους καταναλωτές, χωρίς όμως ταυτόχρονα εγγυημένη βελτίωση των υπηρεσιών.

Εν κατακλείδι, η ΕΥΔΑΠ ΑΕ ως επιχείρηση Δημόσιου χαρακτήρα ήδη έχει μεγιστοποιήσει το στόχο της ποιότητας, της επάρκειας, της χαμηλής τιμής νερού και της κοινωνικής της υπόστασης, ενώ σε αντιδιαστολή οι ιδιωτικές εταιρείες συνήθως μεγιστοποιούν τα κέρδη σε βάρος της ποιότητας.

Η αποτροπή της ιδιωτικοποίησης, που είναι ουσιαστικά μια πολιτική απόφαση δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε από λίγα μικρά σωματεία ή τους 5 Δήμους, που πήραν αποφάσεις τα Δημοτικά τους Συμβούλια κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού, αλλά με την μαζική υποστήριξη του κόσμου. Οι 30 και 40.000 υπογραφές των πολιτών κατά της ιδιωτικοποίησης είναι ασπιρίνη σε ανίατη ασθένεια.

Ο κόσμος δεν έχει καταφέρει να αντιδράσει σε κανένα από τα μνημονιακά μέτρα μέχρι σήμερα. Στις πλατείες και σε κεντρικές αίθουσες που τρέχουμε τα τελευταία 2 χρόνια μοιράζοντας φυλλάδια και συμμετέχοντας σε ανοικτές συζητήσεις, παρά τη συνεχή ενημέρωση, ελάχιστοι παρευρίσκονται, και οι περισσότεροι από αυτούς που προσέρχονται είναι ήδη μυημένοι. Αυτούς τους έχουμε όμως, τους άλλους που δεν έχουμε μακάρι να μη χρειαστεί να δουν το τοπίο ερημωμένο για να πιστέψουν για το μέγεθος της απώλειας.

Ο ρόλος των κομμάτων είναι από υποτονικός έως ανύπαρκτος για το μέγεθος της επερχόμενης θύελλας.

Ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι  επίσης υποτονικός με αυτές τις ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο ρόλος των Βουλευτών εντός και εκτός Ελλάδας το ίδιο. Ένας Χουντής δεν φτάνει για να ξυπνήσει μια Ευρωβουλή η οποία, μέσω των συμφερόντων που ξεδιπλώνονται για τις εταιρείες των χωρών τους, απλώς ανέχεται κάποιες παρεμβάσεις σαν αυτές.

Οι μαχητές του νερού δεν εκπροσωπούν κανένα κομματικό μηχανισμό. Η απειλή της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου αγαθού, τους οδήγησε, αρχικά, να ανοίξουν ένα διάλογο αντιπαράθεσης, και στη συνέχεια, το μέγεθος του προβλήματος τους οδήγησε σε συσπείρωση μέσα και έξω από τη χώρα μας συνοδοιπορώντας σε κλίμακα ευρωπαϊκή και παγκόσμια στον ίδιο σκοπό ότι «το νερό είναι κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί να μετατραπεί σε εμπόρευμα».

 ·         Συνεχίζουμε τη προσπάθεια ώστε να αφυπνίσουμε και να ενημερώσουμε τον κόσμο. Με τα δεδομένα τα ελληνικά, αυτός ο αγώνας θα είναι και μακρύς και επίμονος. Το παρήγορο όμως είναι ότι δεν είμαστε μόνοι μας.

·         Οι πολίτες του κόσμου που επικοινωνούν μεταξύ τους και ανταλλάσσουν εμπειρίες, είναι ικανές για πολλά πράγματα. Το παγκόσμιο φόρουμ της Βαρκελώνης σε λίγες εβδομάδες θα δώσει σημαντική πληροφόρηση για το μέλλον του νερού και τις διεθνείς τάσεις πάνω σε αυτό το θέμα.

·         Ας είμαστε αισιόδοξοι, μπορεί το νερό να μην έχει μπει ακόμη στο σωστό αυλάκι, αλλά δεν έχει βγει κιόλας.

·         Στην Ελλάδα για να συνεχίσουμε να πίνουμε τον ελληνικό μας καφέ συνοδευόμενο, πάντα δωρεάν, από ένα δροσερό, ποτήρι νερό, πολλές φορές και από δύο ή και τρία, θα πρέπει πρώτα να το διασφαλίσουμε.

·         Έχουμε το καλύτερο – ποιοτικά νερό της Ευρώπης και είναι σχεδόν δωρεάν. (Μη το πουλήσουμε) στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Ας τους το μεταβιβάσουμε ως έχει.

Ρίπης Κώστας (Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Μηχανικών ΕΥΔΑΠ) ripiscostas@gmail.com

--------------------------------

ΦΩΤΟ - ΑΛΜΠΟΥΜ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

 Ερώτηση από την Αντιγόνη Συνοδινού,μέλους του Δ.Σ. του Συλλόγου Μηχανικών ΕΥΔΑΠ

Εκπρόσωπος από τον Δήμο Αμαρουσίου

Εκδήλωση με θέμα "Το νερό ως κοινό αγαθό: Από τη θεωρία στην πράξη", συνδιοργανώνουν το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και η πρωτοβουλία SOSTE TO ΝΕΡΟ, τη Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου και ώρα 7 μμ, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης. 

Η Anne le Strat θα ομιλήσει προηγουμένως, σε ανοικτή εκδήλωση στην Αθήνα,  

Σάββατο 19 Οκτωβρίου στις 19:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20). Λεπτομέρειες, στο υπό έκδοση δελτίο τύπου.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι Ανν Λε Στρατ (Αnne Le Strat), αντιδήμαρχος Παρισιού και πρόεδρος της Eau de Paris, και ο Οσμάν Οζγκιουβεν (Osman Özgüven), δήμαρχος Δικελί (Τουρκία).

Mme Anne Le Strat, adjointe au Maire de Paris et présidente de l’entreprise municipale « Eau de Paris », prononcera un discours le 19 octobre à Athenes et  le 21 octobre, à la Mairie de Thessalonique dans le but d’expliquer  comment la ville de Paris a réussi à re-municipaliser la gestion de l’eau et en tirer des bénéfices de plusieursmillions d’euros. 

η Θεσσαλονίκη παλεύει για τη δημοκρατία στο νερό

Ανάμεσα σε όλες τις άλλες ιδιωτικοποιήσεις που επιχειρούνται ασμένως από την κυβέρνηση των τριών σωματοφυλάκων του μνημονίου, το νερό ξεχωρίζει για τέσσερις λόγους. Πρώτα, στο νερό δεν έχουν εφαρμογή κλασικά νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα, όπως η μείωση των τιμών των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσα από τον ανταγωνισμό των επιχειρήσεων. Οι εταιρείες ύδρευσης και αποχέτευσης, όπως η ΕΥΑΘ και η ΕΥΔΑΠ, έχουν να διαχειριστούν ένα δίκτυο, μια λεκάνη απορροής, έναν κύκλο νερού. Η ιδιωτικοποίηση του νερού ισοδυναμεί με τη μετατροπή ενός δημοσίου αγαθού σε ιδιωτικό μονοπώλιο, με την τιμή του νερού να εκτοξεύεται όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία. Η αύξηση αυτή μπορεί να κυμαίνεται από 2 ως 7 φορές πάνω από την προηγούμενη τιμολόγηση.
Ένα δεύτερο επιχείρημα που δεν βρίσκει εφαρμογή στο νερό είναι η αντίστιξη ενός διαρκώς ανίκανου δημοσίου τομέα, από τη μια πλευρά, με έναν πάντα ικανό ιδιωτικό τομέα, από την άλλη. Η ΕΥΑΘ και η ΕΥΔΑΠ είναι κερδοφόρες επιχειρήσεις που ελέγχονται από το δημόσιο και εκποιούνται σε τιμές σκανδαλώδεις ως προς την κερδοφορία τους. Την ίδια στιγμή, η πλημμελής συντήρηση των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης και η αδυναμία εξασφάλισης των κανόνων υγιεινής δείχνουν ότι οι ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονται το νερό δεν ανταποκρίνονται σε εκείνα για τα οποία πληρώνονται αδρά από τους πολίτες. Τα ευρωπαϊκά παραδείγματα ανάκτησης του δημοσίου ελέγχου στο νερό πληθαίνουν επικίνδυνα για τον κυρίαρχο λόγο.
Η τρίτη ιδιαιτερότητα του νερού είναι η δυνατότητα να οργανωθεί με άξονα το συγκεκριμένο δημόσιο αγαθό ένα κίνημα μεγάλης κλίμακας, αντίστοιχης ή και μεγαλύτερης ακόμη από τα παραδείγματα του Ελληνικού και της Χαλκιδικής. Στη Θεσσαλονίκη η αρχή έγινε με το κάλεσμα του σωματείου των εργαζόμενων στην ΕΥΑΘ και τη συγκρότηση την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου ενός συντονιστικού πολιτών και φορέων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και την πώληση της ΕΥΑΘ (sostetonero.blogspot.gr). Άμεσοι στόχοι ήταν η συγκέντρωση υπογραφών (καμπάνια right2water), η δικτύωση με επιτροπές κατοίκων και επιστημονικούς φορείς και η παρέμβαση στα δημοτικά συμβούλια, για να στηρίξουν την υπεράσπιση του νερού ως δημόσιου αγαθού.
Τα πρώτα θετικά μηνύματα ήρθαν από περιφερειακούς δήμους του πολεοδομικού συγκροτήματος που τάσσονταν κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού, ενώ δήλωναν και την υποστήριξή τους στην Πρωτοβουλία SOSτε το Νερό. Παράλληλα, το συντονιστικό ενημέρωνε τις επιτροπές κατοίκων και ζητούσε και τη δική τους στήριξη. Ένα μήνα μετά τη συγκρότηση της πρωτοβουλίας έληγε η προθεσμία εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την πώληση της ΕΥΑΘ. Η Μεγάλη αυτή Δευτέρα, 29 Απριλίου, ξεκίνησε το πρωί με δρώμενα μπροστά στην ΕΥΑΘ και το μεσημέρι ακολούθησε η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης ενάντια στην πώληση της ΕΥΑΘ, όπου υιοθετήθηκε και η πρόταση της Πρωτοβουλίας SOSτε το Νερό για δημοψήφισμα.

Αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα είναι να αναληφθούν μια σειρά από πρωτοβουλίες ώστε να εκδοθεί το Προεδρικό Διάταγμα που εκκρεμεί από το 2006 και το οποίο θα δίνει τη δυνατότητα στους δήμους να προκηρύξουν και να διεξάγουν το δημοψήφισμα. Η συγκυρία στην περίπτωση αυτή είναι εξαιρετική για την Πρωτοβουλία SOSτε το Νερό. 

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές που έρχονται σε έναν περίπου χρόνο έχουν μάλλον βάλει σε σοβαρές σκέψεις τις δημοτικές αρχές, που ενδεχομένως θα επιχειρήσουν να διαφοροποιηθούν στο ζήτημα του νερού από την τρικομματική κυβέρνηση και να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα.
 Εκείνο που δεν είναι καθόλου σαφές είναι ποιες είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης. Θα επιτρέψει τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης να εκφραστούν;

Η ομοθυμία στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης μας φέρνει στην τέταρτη ιδιαιτερότητα του νερού. 
Οι δημοτικές παρατάξεις της πλειοψηφίας και της αντιπολίτευσης έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με τις κομματικές τους μήτρες. Και το σπουδαιότερο: Δε φαίνεται συνεπές να επιδιώκει κανείς το δημόσιο έλεγχο στο νερό και να προωθεί, την ίδια στιγμή, τις ιδιωτικοποιήσεις στη διαχείριση των απορριμμάτων ή στην περίπτωση των ελεύθερων χώρων. 
Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της ύδρευσης και αποχέτευσης, η δημοκρατία στο νερό, μπορεί να αποτελέσει για την Αριστερά την καλύτερη ευκαιρία αντεπίθεσης σε ολόκληρο το φάσμα των ιδιωτικοποιήσεων που έχουν ξεκινήσει με όχημα την αυτοδιοίκηση.

Ο αγώνας για το νερό είναι σε εξέλιξη και μένουν να γίνουν πολλά. Αυτά περιλαμβάνουν θεσμικά ζητήματα όπως οι εκκρεμότητες για το δημοψήφισμα, η σχετική συζήτηση που θα επιχειρήσει να προκαλέσει η Πρωτοβουλία SOSτε το Νερό στη Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης με όλους τους φορείς της πόλης αλλά και το ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΚΕΔΕ (30-31 Μαΐου στα Γιάννενα) όπου θα προσπαθήσουμε να θέσουμε το ζήτημα του νερού. Επίσης, επείγει και η διεύρυνση της κινηματικής μας δράσης στην πόλη για την ενημέρωση και εμπλοκή των πολιτών στον αγώνα ώστε η συμμετοχή να φτάσει στο μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα. Προγραμματίσαμε την επόμενη συνέλευση της πρωτοβουλίας για τις 30 Μαΐου, όπου θα υπάρξει ευρεία συμμετοχή από τις επιτροπές κατοίκων που λειτουργούν στην πόλη.

Ενα μεγάλο πανό της πρωτοβουλίας τοποθετήθηκε στο Δημαρχείο ενώ προγραμματίζονται εξορμήσεις στο Λευκό Πύργο και την Έκθεση Βιβλίου. Η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία είναι το τέλος του Ιουνίου όπου θα πραγματοποιηθεί η συνέλευση των μετόχων της ΕΥΑΘ. Πέρα από όσα δύσκολα έχουμε ακόμη να αντιμετωπίσουμε, ένα είναι σίγουρο: Είμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο η πόλη του πάλαι ποτέ Ωραίου Μπρούμελ, του Ζορό και του Φτερωτού Γιατρού να τεθεί επικεφαλής ενός αντιμνημονιακού αγώνα πρώτης τάξης.
 Η Θεσσαλονίκη παλεύει για τη δημοκρατία στο νερό.

ΤΑΣΟΣ ΧΟΒΑΡΔΑΣ

Μέλος της Γραμματείας του συντονιστικού SOSτε το Νερό


 Σε λιγότερο από εννιά μήνες από την έναρξή της, στις 4 Σεπτεμβρίου 2012, η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών (ΕΠΠ) «Το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα» συγκέντρωσε πάνω από 1,5 εκατομμύριο υπογραφές σε όλη την Ευρώπη. Οκτώ χώρες ξεπέρασαν τον ελάχιστο αριθμό απαιτούμενων υπογραφών: Αυστρία, Βέλγιο, Φινλανδία, Γερμανία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Σλοβακία και Σλοβενία.
Είναι η πρώτη ΕΠΠ που ξεπέρασε τα εμπόδια και εκπλήρωσε τις τυπικές προδιαγραφές της σχετικής νομοθεσίας της ΕΕ. Η καμπάνια θα συνεχίσει καθώς υπάρχουν αρκετές χώρες όπου μόνο λίγες χιλιάδες υπογραφές χρειάζονται ακόμη για να περαστεί το όριο: Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Κύπρος και Ολλανδία.
Στην Ελλάδα, μέχρι τις 7 Μαΐου είχαν υπογράψει 10.785 πολίτες. Αν και τους τελευταίους δυο τρεις μήνες οι υπογραφές αυξήθηκαν σημαντικά, απέχουμε ακόμη του εθνικού στόχου των 16.500 υπογραφών. Πανευρωπαϊκός στόχος της καμπάνιας –έως τον Σεπτέμβριο οπότε και ολοκληρώνεται– τίθεται πλέον η συλλογή 2 εκατομμυρίων υπογραφών Ευρωπαίων πολιτών.
Συνοπτικά, η ΕΠΠ «Το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα» εκφράζει την αντίθεση των πολιτών στη νεοφιλελεύθερη «απελευθέρωση» των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης και το ρόλο της ΕΕ στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. Προτάσσει το σύνθημα «το νερό δεν είναι για πούλημα» που θέτει τη δημοκρατία πάνω από τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Μέχρι στιγμής υποστηρίζεται από 150 οργανώσεις, συνδικάτα, κινήσεις και δίκτυα πολιτών – σε διεθνές και τοπικό επίπεδο
Περισσότερες πληροφορίες για το ιστορικό, τους στόχους και για τους τρόπους συλλογής υπογραφών της Πρωτοβουλίας «το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα» (στα ελληνικά και σε εκτυπώσιμη μορφή) στην ιστοσελίδα http://www.right2water.eu/el

Για ποιους λόγους και υπό ποιες συνθήκες ο Δήµος του Παρισιού αποφάσισε να επαναδηµοτικοποιήσει την ύδρευση;

Μετά από δεκαετίας κυριαρχίας της δεξιάς στη δηµοτική εξουσία, µια συµµαχία της Αριστεράς, που συγκέντρωσε σοσιαλιστές, κοµµουνιστές, πράσινους και ανένταχτους αριστερούς, κέρδισε τις δηµοτικές εκλογές το 2001. Αυτή η καινούρια οµάδα, µε επικεφαλής το δήµαρχο Bertrand Delanoë, αποφάσισε πολύ γρήγορα να επανεξετάσει συνολικά τις υπηρεσίες ύδρευσης του Παρισιού.

Πράγµατι, διαπίστωσαν γρήγορα την παντελή απουσία ελέγχου τόσο των εταιριών που είχαν αναλάβει εργολαβικά την παροχή δηµόσιων υπηρεσιών, όσο και των προσφερόµενων υπηρεσιών. Υπήρχε πλήρης οικονοµική αδιαφάνεια και δεν γινόταν κανένας έλεγχος των έργων που είχαν πραγµατοποιήσει.

Αποφασίστηκε λοιπόν, πρώτα και κύρια, να ενδυναµωθούν οι υπηρεσίες του δήµου ώστε να αποκτήσουν πρώτα την ικανότητα να διεξάγουν έναν µίνιµουµ έλεγχο και να αρχίσουν έτσι να ξαναπαίρνουν τον έλεγχο της υπηρεσίας. Όταν το 2003 έγινε επαναδιαπραγµάτευση των συµβολαίων, ο δήµος απαίτησε οι ιδιωτικές εταιρίες να πραγµατοποιήσουν συγκεκριµένα, σηµαντικά έργα για τα οποία είχαν παρακρατήσει σηµαντικά ποσά, αλλά δεν τα είχαν υλοποιήσει.

Σε αυτή την περίπτωση φάνηκε ωστόσο ότι τα περιθώρια ελιγµών που είχαµε παρέµεναν πολύ στενά όσο παραµέναµε στο πλαίσιο της διαχείρισης από ιδιωτικές εταιρίες-παρόχους. Για να ορίσουµε πώς θα έπρεπε να είναι η υπηρεσία ύδρευσης στο Παρίσι, εκπονήθηκαν νοµικές, οικονοµικές και τεχνικές µελέτες, και ξεκίνησε µια διαδικασία διαβούλευσης µε το σύνολο του προσωπικού της Eau de Paris (σ.σ.: η σηµερινή δηµόσια επιχείρηση ύδρευσης-αποχέτευσης του Παρισιού) για την οργάνωση της υπηρεσίας (τεχνική, διαχείριση του προσωπικού και των πόρων της κ.λπ.

Οι δηµοτικές εκλογές του 2008 έδωσαν την ευκαιρία στον Bertrand Delanoë, που διεκδικούσε την επανεκλογή του, να δεσµευτεί επίσηµα ενώπιον των πολιτών ότι θα επαναφέρει την υπηρεσία ύδρευσης σε εξ ολοκλήρου δηµόσια διαχείριση εφόσον εκλεγεί. Έτσι κι έγινε. Έκτοτε, ξεκίνησε η διαδικασία. Τα συµβόλαια παραχώρησης έληγαν στα τέλη Δεκεµβρίου του 2009, οπότε έπρεπε να ξαναστηθεί ολόκληρο το σύστηµα και να ολοκληρωθεί η µετάβαση σε ένα πολύ σύντοµο χρονικό διάστηµα.

Με αυτή τη µεταρρύθµιση ο δήµος του Παρισιού, και εποµένως και οι κάτοικοί του, ξαναπήραν στα χέρια τους τη διαχείριση των υπηρεσιών ύδρευσης, θέτοντας στόχους περιβαλλοντικούς, οικονοµικούς, δηµοκρατικούς, κοινωνικούς – κάτι που δεν ήταν δυνατόν ή πολύ δύσκολα θα µπορούσε να συµβεί µε τους ιδιώτες διαχειριστές. 

Η επαναδηµοτικοποίηση του νερού αποφασίστηκε στη βάση µιας ισχυρής πολιτικής και ιδεολογικής επιλογής που συνοψίζεται στην εξής φράση: το νερό είναι ένα δηµόσιο αγαθό, ως εκ τούτου υπάρχει απόλυτη ανάγκη να ελέγχουµε την κατάσταση και την εκµετάλλευση αυτού του φυσικού πόρου, στη βάση ενός οράµατος και ενός µακροπρόθεσµου προγράµµατος.

Παρά την επαναδηµοτικοποίηση της διαχείρισης του νερού στο Παρίσι, η εξουσία των ιδιωτικών εταιριών παραµένει πολύ σηµαντική, ενώ ακόµα και µέσα στο ίδιο το δηµοτικό συµβούλιο υπήρξε αντίδραση στην επαναδηµοτικοποίηση. Πώς ξεπεράσατε αυτές τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις σε πολιτικό επίπεδο, χωρίς ένα ισχυρό κίνηµα να σας υποστηρίζει;

Η απόφαση να ξαναπάρουµε στα χέρια µας τις υπηρεσίες ύδρευσης ήταν οµόφωνη στην πλειοψηφία του δηµοτικού συµβουλίου. Δηµοσιεύσαµε ένα κοινό Δελτίο Τύπου, πράγµα πολύ σπάνιο. Όλες οι οµάδες της αριστεράς µε την ευρεία έννοια θεώρησαν ότι επρόκειτο για µια από τις σηµαντικότερες πολιτικές µεταρρυθµίσεις στο δήµο.
Το σύνολο της δεξιάς την καταψήφισε. Υπήρξε µάλιστα και ανεπιτυχής προσφυγή από δυο εκλεγµένους συµβούλους της αντιπολίτευσης στο διοικητικό δικαστήριο για να σταµατήσουν την απόφαση. Εξακολουθούν να καταγγέλλουν τη µεταρρύθµιση σε ιδεολογικό επίπεδο, αλλά δεν αντιτίθενται στην πολιτική µας για το νερό, καθώς ψηφίζουν µαζί µας την πλειοψηφία των σηµαντικών αποφάσεων.
Πέρα από την αντίθεση των εκπροσώπων των ιδιωτικών συµφερόντων, αυτή ήταν η µόνη αντίδραση που αντιµετωπίσαµε. Πράγµατι, εκείνοι, µεταξύ των Παριζιάνων, που ενδιαφέρονταν για το ζήτηµα ήταν στην πλειοψηφία τους υπέρ της επαναδηµοτικοποίησης. Θα πρέπει να ξέρουµε ότι στο Παρίσι, εξαιτίας της συλλογικής χρέωσης (υπάρχουν 2.200.000 κάτοικοι αλλά µόνο 93.500 εγγεγραµµένοι στις υπηρεσίες ύδρευσης), δεν γίνεται συχνά δηµόσια συζήτηση για το νερό. Αλλά αυτό αλλάζει σιγά σιγά. Ο διάλογος για τη δηµόσια ή ιδιωτική διαχείριση είναι πλέον πολύ έντονος στη Γαλλία. Η παρισινή επαναδηµοτικοποίηση είχε πολύ σηµαντικό αντίκτυπο και όλο και πιο συχνά µε καλούν να µιλήσω αλλού για την επιλογή του Παρισιού.
Εντούτοις, εάν ο πολιτικός διαχωρισµός γι’ αυτό το ζήτηµα ήταν ξεκάθαρος στο Παρίσι, δεν συµβαίνει απαραιτήτως το ίδιο στη Γαλλία συνολικά. Κάποιες αριστερές συλλογικότητες εξακολουθούν να ευνοούν την ανάθεση της διαχείρισης σε ιδιώτες, ενώ κάποιες δεξιές οµάδες υπερασπίζονται τη δηµόσια διαχείριση, όπως πρόσφατα στη Νίκαια (πέµπτη σε µέγεθος πόλη της Γαλλίας) που αποφάσισε να περάσει στη δηµόσια διαχείριση.

Οι µεγαλύτερες πολυεθνικές του νερού έχουν την έδρα τους στο Παρίσι κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που η δική σας επαναδηµοτικοποίηση είναι ιδιαίτερα σηµαντική. Θεωρείτε ότι θα µπορούσε να αµφισβητηθεί από ένα δήµαρχο διαφορετικού πολιτικού προσανατολισµού;

Μπορεί κάποιος να διαφωνεί µε την πολιτική µας απόφαση, είναι δύσκολο όµως να αρνηθεί τα καλά αποτελέσµατα της επαναδηµοτικοποίησης… Και σκέφτοµαι ότι θα ήταν πραγµατικά πολύ δύσκολο να αιτιολογήσει τη διάλυση ενός συστήµατος που λειτουργεί καλά και για το οποίο κανείς δεν έχει αντικειµενικά λόγους να παραπονιέται. Επιπλέον, λόγω της πρόσφατης ενηµέρωσης και ευαισθητοποίησης για το νερό και τη διαχείρισή του στη Γαλλία, πιστεύω ότι η δηµοτική παράταξη που θα προτείνει να διαλύσει την Eau de Paris προς όφελος της Suez ή της Veolia θα έχει να αντιµετωπίσει την απόλυτη κατακραυγή. Οι Παριζιάνοι δεν κινητοποιήθηκαν για την επαναδηµοτικοποίηση, αλλά εάν αύριο αυτή αµφισβητούνταν, πολλοί θα ήταν εκείνοι που θα την υπερασπίζονταν. Εκ των υστέρων, η υποστήριξη των πολιτών στη δική µας επιλογή είναι αναµφισβήτητη.
Λαµβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, τίθενται άλλα ερωτήµατα. Πιο συγκεκριµένα θα πρέπει να εξεταστεί η σηµασία της γεωγραφικής κλίµακας στη διαχείριση του νερού: τελικά, είναι δυνατόν να στοχεύουµε σε βιώσιµη διαχείριση του νερού µόνο στο Παρίσι και να εξακολουθούµε να αγνοούµε τη βιωσιµότητα στα προάστια; Καθώς πλέον κανείς δε µιλά παρά για το Μητροπολιτικό Παρίσι και την ευρύτερη περιοχή του Παρισιού (Grand Paris), η διαχείριση του νερού θα πρέπει να εξελιχθεί. Έχουµε κάποιες σκέψεις ως προς αυτό το θέµα και δεν είµαστε µόνοι.

Ποια ήταν η αντίδραση των εργαζοµένων και των συνδικάτων στην επαναδηµοτικοποίηση; Στήριξαν τις διαδικασίες της µεταρρύθµισης;

Ξεκινήσαµε τις διαπραγµατεύσεις µε το σύνολο των κοινωνικών εταίρων τον Οκτώβριο του 2008, αρκετά νωρίτερα από τον προβλεπόµενο χρόνο. Με την επιτροπή που δηµιουργήθηκε από τα ενδιαφερόµενα συνδικάτα, συµφωνήσαµε πρώτα στη µεθοδολογία και κατόπιν στα θέµατα συζήτησης, προκειµένου να συµπεριληφθούν όλα τα ανοιχτά ζητήµατα. Διασφαλίσαµε ότι τα συνδικάτα των διανοµέων θα ενταχθούν στο συνδικάτο της Eau de Paris, κάτι που δεν αποτελούσε νοµική µας υποχρέωση. Το αποτέλεσµα οδήγησε σε µια εναρµόνιση προς τα πάνω, ευνοϊκή για το σύνολο του προσωπικού. Όχι µόνο όλα τα δικαιώµατα εξασφαλίστηκαν αλλά και πολυάριθµα οφέλη επεκτάθηκαν σε όλο το προσωπικό (13ος µισθός, µπόνους, αργίες, κ.λπ.).
Κάναµε επίσης σηµαντική δουλειά στο πλαίσιο της Μεικτής Εταιρίας (σ.σ.: πρόκειται για ανώνυµη εταιρία που το 85% του µετοχικού της κεφαλαίου το κατέχουν δηµόσιες εταιρίες) που ανέλαβε την παραγωγή του νερού και που µετατράπηκε σε εταιρία δηµοσίου δικαίου (ΕPIC). Η καµπάνια που ξεκινήσαµε υπό τον τίτλο «Εau de Paris demain» (το νερό του Παρισιού αύριο) κινητοποίησε κοινωνικές δυνάµεις και οµάδες που προσχώρησαν στην ιδέα της επαναδηµοτικοποίησης. Το προσωπικό των ιδιωτικών εταιριών ήταν περισσότερο ανήσυχο και ένιωσε ότι αµφισβητείται άµεσα από την κριτική στο σύστηµα ύδρευσης. Εντούτοις, οι συνδικαλιστικοί τους εκπρόσωποι υπήρξαν οι συνοµιλητές µας πριν ακόµα τη συγχώνευση των διάφορων φορέων.
Σήµερα, η Eau de Paris ξεκινά µια συλλογική δουλειά γύρω από τη δηµιουργία ενός επιχειρηµατικού σχεδίου που θα επιτρέψει να καταρτιστεί ένας Οδικός Χάρτης για τη δηµόσια διαχείριση (2015-2025) και να καθοριστεί µια κοινή πορεία.

Ποιες ήταν οι συνέπειες αυτής της µεταρρύθµισης για τους χρήστες;

Πρέπει καταρχήν να υπογραµµίσουµε ότι τα σηµαντικά οικονοµικά κέρδη που προέκυψαν χάρη στη µεταρρύθµιση, επανεπενδύθηκαν στο σύνολο τους στις υπηρεσίες ύδρευσης. Τα κέρδη υπολογίζονται σε 35 εκατ. ευρώ ετησίως. Στην πραγµατικότητα, εσωτερικεύσαµε τα κέρδη που είχαν οι ιδιωτικοί φορείς. Κάναµε δηµόσιες ανταγωνιστικές συµβάσεις για τα έργα, ενώ στο παρελθόν αυτά ανατίθεντο στις θυγατρικές των µεγάλων εταιριών που έκαναν υπερτιµολογήσεις. Στο εξής, όλα τα έσοδα από την εκµετάλλευση επανεπενδύονται στο σύνολό τους στην υπηρεσία και υπάρχει πλήρης οικονοµική διαφάνεια, σε αντίθεση µε τους προϋπολογισµούς των ιδιωτικών εταιριών που χαρακτηρίζονταν από πλήρη αδιαφάνεια, όπως αποδείχθηκε από πολυάριθµες ελέγχους.
Την 1η Ιουλίου 2011, η τιµή του πόσιµου νερού µειώθηκε κατά 8%, τη στιγµή που είχε αυξηθεί κατά 260% από τότε που ιδιωτικοποιήθηκαν οι υπηρεσίες το 1985! Αυτή η µείωση της τιµής επιτρέπει να αποδοθούν στους Παριζιάνους 76 εκατ. ευρώ για την περίοδο 2011-2015. Είναι µια λογική µείωση, παρά τη µείωση της κατανάλωσης νερού, που έχει ως αποτέλεσµα απώλεια εσόδων για την Eau de Paris. Συνοδεύεται επίσης από κοινωνικά µέτρα για τους οικονοµικά ασθενέστερους. Ο Δήµος και η Eau de Paris έχουν τη θέληση να διασφαλίσουν το δικαίωµα στο νερό για όλους στο Παρίσι: ενισχύσεις για την πληρωµή των λογαριασµών, αύξηση των σηµείων παροχής νερού στους δηµόσιους χώρους, εγκατάσταση εξοπλισµού εξοικονόµησης νερού.
Καθώς η ρύπανση επιδεινώνεται (νιτρικά, φυτοφάρµακα, κ.λπ.) η διαχείριση των πηγών του νερού συνδέεται άµεσα µε την υγεία, το περιβάλλον αλλά ακόµα και την οικονοµία. Αποτελεί λοιπόν ένα πεδίο όπου θα δραστηριοποιηθεί δυναµικά η Eau de Paris.
Τέλος, και ταυτόχρονα, η Eau de Paris έχει ένα φιλόδοξο πρόγραµµα επενδύσεων 70 εκατ. ευρώ ετησίως για τη βελτίωση του δικτύου και την εξασφάλιση της καλύτερης ποιότητας νερού για τους χρήστες τα επόµενα χρόνια.

Η συµµετοχή των χρηστών στις αποφάσεις για τη διαχείριση του νερού είναι µια βασική αρχή δηµοκρατικής διακυβέρνησης. Έχουν προβλεφθεί συγκεκριµένες διαδικασίες για να διευκολυνθεί αυτή η συµµετοχή, και ποια είναι η εµπλοκή του κοινού µέχρι σήµερα;

 Καταρχήν θα ήθελα να µιλήσω για ένα άλλο όφελος της µεταρρύθµισης, που έχουµε την τάση να ξεχνάµε: το δεσµό που έχουµε ξεκινήσει να εγκαθιδρύουµε µε τους Παριζιάνους. Η Eau de Paris βραβεύτηκε ως η καλύτερη υπηρεσία διανοµής νερού το 2013, µόλις ένα χρόνο µετά την ενσωµάτωση αυτής της υπηρεσίας! Καλύτερη παρακολούθηση της ατοµικής κατανάλωσης και πληροφόρηση του κοινού, καλύτερη απόκριση στις προσδοκίες των καταναλωτών. Η Eau de Paris αναπτύσσει επίσης διάφορες εκπαιδευτικές δράσεις ή δράσεις ευαισθητοποίησης για θέµατα νερού στο Παρίσι και παγκοσµίως. Έχει επίσης ξεκινήσει εκστρατείες προώθησης της χρήσης νερού από τη βρύση, ως πιο οικολογικό και οικονοµικότερο από το εµφιαλωµένο νερό.
Όσον αφορά στην εµπλοκή των χρηστών στη διαχείριση του νερού, θα αναφέρω δυο παραδείγµατα. Καταρχήν, ο Δήµος του Παρισιού δηµιούργησε το Παρισινό Παρατηρητήριο για το νερό. Πρόκειται για ένα φορέα των πολιτών, εξ ολοκλήρου αφιερωµένο στα θέµατα ύδρευσης και αποχέτευσης, που επιτρέπει σε κάθε πολίτη να ενηµερώνεται και να συµβάλλει στο διάλογο. Αποτελείται από διάφορους φορείς µε διαφορετικό προφίλ –κοινωνικές υπηρεσίες στέγασης, ενώσεις ενοικιαστών, χρήστες, περιβαλλοντικές οργανώσεις, συνδικάτα, συµβούλους γειτονιάς, ερευνητές κ.λπ.- , και υποστηρίζει το Δήµο στην κατάρτιση και εφαρµογή της πολιτικής του για τα ζητήµατα του νερού. Αποτελεί το σύνδεσµο µεταξύ των πολιτών και του δήµου αναδεικνύοντας τις προσδοκίες των πρώτων και τους επιτρέπει να εµπλακούν στα άµεσα ζητήµατα που προκύπτουν. Σε αυτό προεδρεύει προσωπικότητα εκτός του Δήµου του Παρισιού και εκπροσωπείται στο διοικητικό συµβούλιο της Eau de Paris. Το Παρατηρητήριο οργανώνει ολοµελειακές συναντήσεις ανοιχτές σε όλους προκειµένου να συζητηθούν άµεσα τα κεντρικά ζητήµατα της πολιτικής του δήµου για το νερό. Αυτές οι συναντήσεις επιτρέπουν στα µέλη του Παρατηρητηρίου να ενηµερωθούν προτού ληφθούν αποφάσεις από το Συµβούλιο του Παρισιού και την Eau de Paris. Το Παρατηρητήριο ενεπλάκη κατ’ αυτό τον τρόπο στη διαδικασία της επαναδηµοτικοποίησης, συζήτησε το µέλλον του δικτύου µη πόσιµου νερού του Παρισιού, το συµβουλεύτηκαν για την τιµή και την τιµολόγηση του νερού και την εφαρµογή του δικαιώµατος στο νερό στην πρωτεύουσα.
Αν και θεωρούµε ότι το Παρατηρητήριο εκπληρώνει το ρόλο του δίπλα στην εκτελεστική εξουσία, παραµένει ωστόσο πολύ δύσκολο να κινητοποιήσει µεγάλο αριθµό κατοίκων του Παρισιού για ένα θέµα που δεν θεωρείται ότι δηµιουργεί προβλήµατα και του οποίου η τεχνική πλευρά µπορεί να αποθαρρύνει τη συµµετοχή των πολιτών, καθώς φοβούνται ότι δεν είναι αρκετά εξειδικευµένοι. Για το λόγο αυτό ένας από τους άξονες που πρέπει σίγουρα να αναπτυχθεί είναι αυτός της εκπαίδευσης και της κατάρτισης των πολιτών σε θέµατα ύδρευσης και αποχέτευσης.
Επιπλέον, η οργάνωση καταναλωτών UFC Que Choisir, η περιβαλλοντική οργάνωση France Nature Environnement και το Παρισινό Παρατηρητήριο για το νερό διαθέτουν το καθένα µία ψήφο στο Διοικητικό Συµβούλιο της Eau de Paris, που περιλαµβάνει επίσης δύο εκπροσώπους από το προσωπικό και 13 δηµοτικούς συµβούλους. Στο Διοικητικό Συµβούλιο συµµετέχουν επίσης δύο εξειδικευµένα άτοµα, ένας επιστήµονας και ένας ειδικός σε ζητήµατα τοπικής δηµοκρατίας, που έχουν συµβουλευτικό ρόλο. Ολοι συµµετείχαν µε επιµέλεια στις συνεδριάσεις του Συµβουλίου και η εµπλοκή τους αναµφισβήτητα συνεισέφερε στη διεξαγωγή πλούσιων συζητήσεων. Το άνοιγµα της διαχείρισης της Eau de Paris στην κοινωνία των πολιτών υπήρξε ένας από τους πυλώνες της µεταρρύθµισης της παριζιάνικης δηµόσιας υπηρεσίας ύδρευσης. Αυτό είναι και το νόηµα της αρχής που πάντα υποστηρίζαµε, να βάλει το χρήστη στην καρδιά της υπηρεσίας, και έχει συµβάλει χωρίς αµφιβολία στην επιτυχία της επαναδηµοτικοποίησης.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση, υπό την πίεση της Τρόικας, προχωρά στην ιδιωτικοποίηση των εταιριών ύδρευσης/αποχέτευσης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, για την αποπληρωµή του χρέους. Μεταξύ των εταιριών που έχουν εκφράσει ενδιαφέρον είναι και οι Suez και Veolia. Πώς σχολιάζετε αυτή την πολιτική απόφαση;

Έχετε καταλάβει τη δέσµευσή µου στη δηµόσια διαχείριση του νερού, και ακόµα περισσότερο την αντίθεσή µου στον οικονοµικό φιλελευθερισµό. Αλλά δεν έχω να παραδώσω µαθήµατα σε κανέναν. Θα έλεγα απλά ότι η πρωτεύουσα της χώρας που ιστορικά είχε περισσότερο απ’ όλους παραχωρήσει τη διαχείριση του νερού σε ιδιώτες, απέδειξε ότι είναι δυνατό να την επαναδηµοτικοποιήσει, και κατόπιν, αποδείξαµε ότι η δηµόσια διαχείριση λειτουργεί! Άρα, γιατί να αφήσουµε τους ιδιώτες να κερδίσουν; Προτρέπω τους έλληνες να υποστηρίξουν την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών «Η ύδρευση και η αποχέτευση είναι ανθρώπινο δικαίωµα!».

Τη συνέντευξη πήρε και µετάφρασε η ΕΡΜΙΟΝΗ ΒΑΚΗ