Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Θάνος Μικρούτσικος «Όσοι περπάτησαν μαζί μου» Θέατρο Βράχων 8.06.2018

Ήταν μια απίστευτη βραδιά για όλους μας. Ξαναπήραμε το νήμα και μαζί με τον Θάνο ανατρέξαμε όλη αυτή τη μουσική του διαδρομή, που μας είναι τόσο γνώριμη, σαν να είναι δική μας. 




Ο Θάνος Μικρούτσικος στο τραγούδι, επτά νάνοι. Στίχοι: Νίκος Καββαδίας Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος ----------------------------------------------------- Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις. Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη. Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις. Ο πιο μικρός αχολογάει μ’ ένα καλάμι. Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια. Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι. Μ’ ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει. Απ’ το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα. Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι; Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα ποιος ρήγα γιος θε να την πιει σ’ ένα ποτήρι. Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια, κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια, και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει. Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει, τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει. Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη; Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι; Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει. Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με απ’ τη μοράβια. Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια. Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε. Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει. Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι... Ο πιο στερνός μ’έναν αυλό με νανουρίζει. Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει. Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με απ’ τη μοράβια. Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Στη συνέχεια ο Μίλτος Πασχαλίδης στο τραγούδι : Σαν πλανόδιο τσίρκο: Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος ----------------------------------------------------- Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δε σε ρώτησα τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω τη φωνή σου ακούω μα τι λες δε σε πιάνω Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ Άλλαν Πόε Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου Μια φορά μου γεννούσες ένα πάθος παράφορο τώρα παίζεις παιχνίδι που μ’ αφήνει αδιάφορο δεν κερδίζω δε χάνω σ’ αγαπώ και σ’ αρνιέμαι κι από ένα κλαράκι του γκρεμού σου κρατιέμαι


Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου στο τραγούδι : Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί Στίχοι: Νίκος Καββαδίας Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί όταν από τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε στην κάμαρά μου ερχότανε γελώντας να με βρει κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε Μου `λεγε πώς καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς και στο Άντεν πώς χορεύοντας πίνουν την άσπρη σκόνη κι έπειτα πώς φωνάζουνε και πώς μονολογούν όταν η ζάλη μ΄ όνειρα περίεργα τους κυκλώνει Μου `λεγε ακόμα ότι είδε αυτός μια νύχτα που `χε πιει πως πάνω σ΄ άτι εκάλπαζε στην πλάτη της θαλάσσης και πίσωθε του ετρέχανε γοργόνες με φτερά σαν πάμε στ΄ Άντεν μου `λεγε κι εσύ θα δοκιμάσεις Εγώ γλυκά του χάριζα και λάμες ξυραφιών και του `λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει και τότε αυτός συνήθιζε γελώντας τρανταχτά με το `να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει Μες στο τεράστιο σώμα του είχε μια αθώα καρδιά κάποια νυχτιά μέσα στο μπαρ Ρετζίνα στη Μαρσίλια για να φυλάξει εμένα από έναν Ισπανό έφαγε αυτός μια αδειανή στην κεφαλή μποτίλια Μια μέρα τον αφήσαμε στεγνό απ΄ τον πυρετό πέρα στην Άπω Ανατολή να φλέγεται να λιώνει θεέ των μαύρων, τον καλό συγχώρεσε Γουίλ και δώσ΄ του εκεί που βρίσκεται λίγη απ΄ την άσπρη σκόνη


Μανώλης Μητσιάς - Της θάλασσας τα μάγια Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος Στίχοι Ώρες ατέλειωτες τη θάλασσα κοιτάζεις και τ’ άγρια κύματα να σκάνε στην ακτή. Σαν του χειμώνα τα πουλιά χρώματα αλλάζεις κι εγώ στους κύκλους των ματιών σου έχω κλειστεί. Άλλος γυρεύει άγκυρα κι άλλος πανί, ότι προσμέναμε δεν λέει να φανεί. Η νύχτα μάγισσα γριά χαμογελάει, νησιά κοράλλια μας πουλάει. Ποιος άλλαξε του χρόνου τη ροή, ποιος έλυσε της θάλασσας τα μάγια; Μη μου αρνηθείς αυτή την εκδρομή, κι ας είναι να γυρίσουμε ναυάγια. Άλλος γυρεύει βάλσαμο κι άλλος πληγή, ειν’ οι αλήθειες όσοι οι άνθρωποι στη γη. Η νύχτα μάγισσα γριά χαμογελάει, νησιά κοράλλια μας πουλάει.